"Skrytobójcy" - Epilog

-

Znowu stał nad nagrobkiem Bacariego di Fermarsi. Po raz kolejny wspominał wszystkie chwile spędzone ze swoim mentorem: moment gdy tamten przyjął go na ucznia i zapewnił godne życie, wszystkie lekcje i treningi, pierwsze zlecenia i dumę rozpierającą go gdy udawało mu się je zrealizować. Pamiętał pewność, że skrytobójcy to nie mordercy. Całkowite zaufanie jakie żywił do swego nauczyciela. Przekonanie, że Bacari nigdy się nie mylił, a wszystko co mu powiedział była prawdą.

         Tym razem było jednak inaczej. Teraz, gdy myślał o swoim mentorze, w jego głowie, obok znajomych podziwu, zaufania i smutku, pojawiło się jeszcze coś – wątpliwości.↞Rozdział 7

Komentarze

  1. Nadia7 lipca 2020 03:30

    Po przeczytaniu całości, stwierdzam, że to było całkiem przyjemne opowiadanko.
    Nie było jakiś specjalnych niespójności logicznych, choć jakoś nie pojmuję paradowania w tym purpurowym płaszczu. Przecież to afiszowanie się, a nazwa "skrytobójca" mówi sama za siebie.

    Choć mogłoby się pojawić więcej scenek jak budowana była relacja mentora i ucznia. To by wzbogaciło tekst i pokazało, że faktycznie chłopak miał z mentorem więź i jego chęć zemsty byłaby bardziej uzasadniona.

    Trochu dziwnym dla mnie było, że po ośmioletnim treningu chłopak robi tak kardynalne błędy. Wbija na chatę swojego celu i nie zamyka za sobą drzwi? Nie bada terenu? Dobra, rozpacz i te sprawy, ale takie skryto-kursy to chyba do czegoś mają przygotować. To nie polska szkoła.

    Zamyka drzwi na klucz? Zwiadowca zostawił klucz w drzwiach? Przecież skrytobójca wyjebał zamek wytrychem.

    I nie rozumiem dlaczego nie mógł po prostu wsypać czegoś do napitku. Na pewno skrytobójcy posiadali w swoim asortymencie jakieś bezwonne trucizny, no chyba, że to się wykluczało z celem. W końcu zwiadowca miał przeżyć.

    Fajnie, że zarysowujesz miejsce akcji w pierwszym rozdziale, ale opisywanie jadalni było według mnie takie sobie, chyba, żeby pokazać burżuazję. Nie wiemy natomiast gdzie skrytobójcy trenowali. Zarys lokacji, jakiś wygląd oprócz tej kukły?

    Jak dla mnie to całkiem niezły start w poważnym pisaniu. Popracuj nad wiarygodnością wydarzeń (to co pisałam pod rozdziałem 1), nie stosuj oczywistych rozwiązań, bo wtedy akcja wyda się naciągana.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. DinwenDelta7 lipca 2020 14:12

      Jeszcze raz dziękuję za komentarze, postaram się wziąć je pod uwagę przy dalszym pisaniu.
      Jeśli chodzi o sposób dokonania przez skrytobójcę zemsty, założyłam, że Voleri będzie chciał zaatakować Willa bezpośrednio.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Książki i Barcelona - ogólna opinia o serii "Cmentarz Zapomnianych Książek"

-
Obraz
Dodaję też ogólną opinię o całej serii „Cmentarz Zapomnianych Książek”. Te książki nie do końca trafiły w moje gusta, jednak liczyłam się z tym. Mimo wszystko pierwszą część czytało mi się bardzo dobrze, jednak, moim zdaniem, kolejne nie trzymały jej poziomu. Zapraszam do recenzji: FABUŁA 6/10 BOHATEROWIE 6/10 PRZEDSTAWIENIE MIEJSC AKCJI 9/10 NARRACJA / STYL / HUMOR 8/10 MORAŁ / PRZESŁANIE 6/10 KLIMAT / SUBIEKTYWNE ODCZUCIA 6/10   PODSUMOWUJĄC 6/10 Cała seria obfitowała w tajemnice i intrygi. Niestety za naprawdę dobrze napisane uważam tyko te z części pierwszej. Moim zdaniem fabuła kolejnych książek była już znacznie słabiej skonstruowana i, momentami, zbyt rozwlekła. Pewne znaczenie w całej serii miały także wątki romantyczne, których większość niestety mnie irytowała (co nie znaczy, że były złe, po prostu nie przemawiały do mnie). Bohaterowie zostali raczej dość dobrze skonstruowani, jednak większość była dla mnie kompletnie obojętna lub wręcz irytująca. Jedy...
Czytaj więcej

Irytujący anioł - Carlos Ruiz Zafón "Gra Anioła"

-
Obraz
Kontynuuję recenzowanie „Cmentarza Zapomnianych Książek”, tym razem pisząc na temat części drugiej – „Gry Anioła”. Po przeczytaniu jej poprzedniczki, która mi się spodobała, postanowiłam zapoznać się z całą serią. Oczekiwałam, że część druga okaże się równie dobra jak pierwsza. No i niestety kompletnie się rozczarowałam. Zapraszam do mojej recenzji: FABUŁA / ZWROTY AKCJI 5/10 BOHATEROWIE 4/10 PRZEDSTAWIENIE MIEJSCA AKCJI 8/10 NARRACJA / STYL / HUMOR 8/10 MORAŁ / PRZESŁANIE 5/10 KLIMAT / SUBIEKTYWNE ODCZUCIA 5/10   PODSUMOWUJĄC 5/10 „Gra Anioła” jest drugą częścią serii „Cmentarz Zapomnianych Książek”. Jej akcja rozgrywa się jednak wcześniej niż wydarzenia ukazane w „Cieniu Wiatru” – przed hiszpańską wojną domową. Głównym bohaterem jest młody pisarz – David Martín. Podpisuje on kontrakt z tajemniczym wydawcą – Andreasem Corellim – który szybko okazuje się znacznie mniej zwyczajny niż mogłoby się wydawać. Po zawarciu przez Davida umowy, wokół niego zaczynają   ...
Czytaj więcej

Czy blog jest martwy? Pożegnanie (?)

-
Tak, nie publikowałam tu już prawie dwa lata. A to nasuwa logiczną odpowiedź na pytanie z tytułu posta. Zgon potwierdzono. Żegnam. Ale! Jeśli cicho śledziłeś moją tutejszą twórczość, albo odkopałeś tę stronę gdzieś z czeluści internetu, chyba zasługujesz na kilka odpowiedzi.  Przyznaję, publikowanie przerwałam dość nagle. Nie chcę odsłaniać tu szczegółów z mojego życia prywatnego, ale powiedzmy, że...: Bloga stworzyłam na krótko przed tym jak zaczął się bardzo trudny okres w moim życiu. Początkowo pisanie nawet mi pomagało, ale wkrótce stało się ciężarem i kolejnym utrudnieniem. Wobec tego po prostu porzuciłam bloga. Tak, wiem że nagle zamilknięcie było nieprofesjonalne (nawet jeśli, jak mi się wydaje, nikt poza moimi znajomymi tego nie czytał), ale miałam wtedy na głowie za wiele problemów, żebym była w stanie się tym przejąć. Część tych problemów nadal jest obecna w moim życiu.  Dlatego, może ze zbyt dużym opuźnieniem, informuję, że przynajmniej przez jakiś czas nie będę tut...
Czytaj więcej